*

ஒரு நல்ல கவிதையை எழுதுவதில் கவிஞனுக்குக் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சிக்கு ஈடானது, அந்தக் கவிதையை அவனது பிற கவிதைகளுடன் சேர்ந்து ஒரு தொகுப்பாகப் பார்ப்பதில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சிதான். அதனை வேறு எதனுடனும் ஒப்பிட முடியாது.

கவிதை எங்கும் இருப்பது. அதை எழுதுவது கவிஞனின் பொறுப்பு. எழுதப்படும் வரை கிடைப்பதில்லை கவிதையின் இருப்பிற்கு நியாயம்.

கவிதை அதன் மொழியில் எழுதப்படுவதும் முக்கியம். இல்லையெனில் கவிதை கவிதையாக இல்லாமல் போய்விடும். கவிதை மொழி என்பது தமிழ், ஆங்கிலம், கொங்கணி, பிரெஞ்சு போல ஒரு மொழிதான். அதன் எழுத்துகள் வேண்டுமானால் தமிழ் எழுத்துகளாக இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கும் தனியாகச் சொற்களும் வாக்கிய அமைப்பு விதிகளும் இலக்கணமும் உண்டு.

இத்தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகள் அனைத்தும் கவிதை மொழியைக் கற்றுக்கொள்ளும் அனுபவத்தின் பதிவுகள் எனலாம். நடமாடும் படிமத் தொழிற்சாலைகளாகப் பிரகாசிக்கும் சிலருக்கு அந்த மொழி எழுதத் தொடங்கும்போதே கற்றுக்கொள்ளத் தேவையில்லாமல் எளிதாகக் கைவருவதோடு அவர்கள் பல தொகுப்புகள் கொண்டுவந்து புத்தக மதிப்புரையாளர்களாகவும் நிறுவப்பட்டுவிடுவது இன்றைய வரலாறு.

ஒரு கவிஞன் தனது முதல் தொகுப்பைப் பிரசவிக்கும்போது கன்னித்தன்மையை இழக்கிறான். எண்ணிறந்த தமிழ்க் கவிஞர்களால் ஊக்குவிக்கப்பெற்று கவிதை எழுதத் தொடங்கிய நான் கவிஞன் என்கிற முறையிலே இத்தொகுப்பின் மூலம் எனது கன்னித்தன்மையை இழப்பதில் நெகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

கவிதையை அணுவணுவாக ரசிக்கும் என் நண்பர்களின்றி இந்தத் தொகுப்பு சாத்தியமாக வாய்ப்பிருக்க முடியாது. அவர்களுக்கு நான் பெரிதுமே கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

பொறியியலாளர் தாக்கப்பட்டதையும் அவரது மகள் மானபங்கப்படுத்தப்பட்டதையும் சொல்லிவிட்டு, காவல் துறை விசாரணை செய்துவருகிறது என்பதோடு முடித்துக்கொள்ளாமல் இப்படி நாலு பாரா:

According to officials of the power project, there are over 100 Russian engineers working at the Kudankulam nuclear power project.

The Nuclear Power Corporation of India Ltd (NPCIL) is working on the 2×1000 MW project with Russian technical assistance.

The first unit is expected to be commissioned early next year.

As per the deal between India and Russia, two more reactors of similar or even slightly higher capacity will come up at Kudankulam.

எங்கேயோ ஆரம்பித்து எங்கேயோ முடிக்கிறார்கள். அந்த நாலு பாராவைத் தனி செய்தியாகப் போடுவதற்கு மேட்டர் போதாதோ என்னவோ. போதாமைக்கு சைடில் தமிழ்நாடு வரைபடம் வேறு. புனே, சட்டீஸ்கர் கட்டுரைக்கெல்லாம் மேப்பைப் போடக் காணோம்.

சமீபத்தில் சன் நியூஸில் மும்பை தாக்குதல் தீவிரவாதி அஜ்மல் அமீர் கசப்/கசாபின் (Kasab) வயது பற்றித் திரையின் அடியில் ஒரு செய்திப் பட்டை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதில் ‘கசாப்புக்கு’ என்று போட்டிருந்தார்கள். கசாப்புக்குத் தயாராகும் ஆடு என்பது போல.

பிற மொழிச் சொற்களை ஒலிபெயர்க்கும்போது தமிழில் pa, ba, sa, cha, ta, da, ka, ga, tha, dha போன்ற ஒலிகளைத் துல்லியமாக எழுத முடியாதது ஒரு குறைதான். ஆனால் இருப்பதை வைத்துக்கொண்டு அட்ஜஸ்ட் செய்துகொள்ள முடியும்போது கூட நம்மாட்களின் அபரிமித எழுத்தறிவு கைகொடுப்பதில்லை.

2.

அதே போலப் பொதுவாக  ‘முகம்மதுவும்’ என்று எழுதுகிறார்கள். உகரத்தில் முடியும் சொல்லுக்குக் கூடுதலாக இன்னொரு உ எதற்கு என்று யோசிப்பதில்லை. சொல்லிப் பார்த்தாலே உச்சரிப்பு நெருடலாகத் தெரியும்.

3.

ஆங்கிலத்தின் nt (garment, Clinton, point) ஒலி கூடத் தமிழில் பத்திரிகைகள், புத்தகங்கள், இணையம் என்று எல்லா ஊடகங்களிலும் படாதபாடு படுகிறது. வண்டு, கிண்டல், மண்டை போன்ற சொற்களின் ண்ட் ஒலியோடு பாயிண்ட், கிளிண்டன், பேண்ட் (pant, band, இரண்டிற்கும் அதேதான்) என்று எழுதுகிறார்கள். கிளின்டன், பாயின்ட், பேன்ட் என்று எழுதுவதற்கு மொழி அறிஞராக இருக்க வேண்டியதில்லையே.

4.

பலர் அவரின், இவரின் என்று எழுதுவதும் எனக்கு எப்போதும் உறுத்தலாக இருக்கும். அவரது, இவரது அல்லது அவருடைய, இவருடைய என்று எழுதித்தான் எனக்குப் பழக்கம். தமிழ்நாட்டின், கட்டிடத்தின், புத்தகத்தின் என்று அஃறிணையுடன் ‘இன்’ சேர்த்து எழுதப்படுவது உறுத்தவில்லை. இலக்கணப்படி இது சரியா என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நடை ரீதியாக இது தவறு என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

கடும் மழலையில் பேசும் என் 4 வயது மகன் சிரமத்தை மீறிச் சொல்லும் சொற்கள் சில: விளையாட்டுப் பூங்கா, சுரங்கப் பாதை, மலை வீடு, உயரமான மலை, குழந்தைகள். வழக்கமான இனிமையிலிருந்து மாறுபட்ட இனிமையாக இருக்கிறது இந்தப் பேச்சு. நான்கு வயதுக் குழந்தையைக் கூட இப்படிப் பேசவைக்கும் சுட்டி டி.வி.க்குப் பெற்றோர்கள் கடமைப்பட்டிருக்கிறார்கள்!

சுட்டி டி.வி.யின் சொந்த சரக்கு தேறாது என்றாலும் டோராவின் பயணங்கள் (குறிப்பாக), ஸ்பைடர்மேன், குளோரியாவின் வீடு, ஹீமேன், கிரேஸி ஜெஸ்ஸி, செட்ரிக் போன்ற டப்பிங் தொடர்கள் சுமாரான மொழிபெயர்ப்பையும் பண்பாட்டு அன்னியத்தன்மையையும் தாண்டிக் குழந்தைகளுக்குத் தமிழ் கற்றுக்கொடுக்கின்றன.

குழந்தைகள் பள்ளியிலும் மற்றவர்களுடன் பழகுவதிலும் கற்றுக்கொள்வது போக சன் டி.வி.யையும் விஜய் டி.வி.யையும் பார்த்தா தமிழ் கற்றுக்கொள்ளப்போகிறார்கள்? எப்போதும் டி.வி. ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வீடுகளில் டப்பிங் தமிழ்தான் குழந்தைகளுக்கு செந்தமிழைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. குறிப்பாக 4 போன்ற ரெண்டுங்கெட்டான் வயதில் இருப்பவர்களுக்கு. 6-7 வயது என்றால் கூடப் புத்தகம் படிக்கவைக்கலாம், படித்துக் காட்டலாம்.

2.

கலைக் கண்ணோடு பார்க்கும்போது சுட்டி டி.வி.யில் வரும் நிகழ்ச்சிகளில் சிறந்தது நான் பார்த்த வரை ‘குளோரியாவின் வீடு’ என்ற தொடர்தான். இந்தக் கதையில் வரும் மனித உருவங்கள், கட்டிடங்கள், நிலப்பரப்புகள், பொருட்கள் முதலானவை அற்புதமான கற்பனையுடன் வரையப்பட்டிருக்கின்றன.

Image courtesy: DasErste/Check Eins

2000ஆம் ஆண்டில் வந்த Gloria’s House என்ற ஆங்கிலத் தொடரின் டப்பிங் இது. படங்களை வரைந்தவர் லீ ஷெப்பர்ட் (Lee Sheppard) என்ற இளம் ஆஸ்திரேலிய கார்ட்டூனிஸ்ட், அனிமேஷன் கலைஞர்.

டப்பிங் கூட அட்டகாசம். நல்ல, வித்தியாசமான நகைச்சுவை. குரல் கொடுத்தவர்கள் நிச்சயம் சம்பளத்திற்கு அதிகமாக வேலை செய்திருக்கிறார்கள். தொடரின் திரைப்பதிவுகள் சிலவற்றையும் விவரங்களையும் இந்த ஜெர்மன் டி.வி. சைட்டில் பார்க்கலாம்.

3.

இந்த டப்பிங் தொடர்களில் மொழி தொடர்பான விஷயங்களை விட்டால் ரொம்பக் கடுப்பான விஷயம் கற்பனைப் பஞ்சம்.

எதற்கெடுத்தாலும் தமிழ் சினிமாப் பாடல்களையும் பின்னணி இசையையுமே பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தால் எரிச்சலாக இருக்கிறது. டப்பிங் மற்றும் சொந்த நிகழ்ச்சிகளின் டைட்டில் இசைக்கும் நிகழ்ச்சிகளுக்கான விளம்பரங்களுக்கும் சுட்டி டி.வி. திரைப்படப் பாடல்களை மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்துகிறது. ஸ்பைடர் மேன் தொடரின் டைட்டிலுக்கு மூலத்தில் பின்னணி இசை/பாடல் போடாமலா விட்டிருப்பார்கள்? ‘பந்தலேரோ’, ‘டோராவின் பயணங்கள்’ போன்ற தொடர்களுக்குச் செய்தது போல் பாட்டையும் டப்பிங் செய்வதுதானே (ஆனால் பந்தலேரோ பாட்டு படுமோசம்)?

இதற்கு காரணம்:

1. சுட்டி டி.வி.காரர்களிடம் சரக்கு இல்லாமை.
2. சினிமாவையும் அரசியலையும் (கிரிக்கெட்டையும்) விட்டால் ஒரு மண்ணும் தெரியாமை, நம் பத்திரிகைகள் போல.

4.

கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள் நம் சூழலுக்குப் பொருந்தாமல்/உச்சரிக்கக் கடினமாக இருப்பதால் பிரபு, மணி, புஜ்ஜி என்றெல்லாம் ஒரேயடியாக உள்ளூர்ப்படுத்தும் அபத்தம் சப்பை மேட்டர் என்றாலும் உறுத்தத்தான் செய்கிறது. Beat, Notta, Molly, Wazza போன்ற பெயர்கள் வேலைக்கு ஆகாது என்பதற்காக மேற்கத்தியக் கதாபாத்திரங்களுக்கு உள்ளூர்ப் பெயர் வைப்பதும் கற்பனைப் பஞ்சம்தானே. அதற்கு பதிலாக Nottaவை மேரி என்றும் Wazzaவை ரிச்சர்ட் என்றும் மாற்றிக்கொள்ளலாமே.

5.

‘சூப்பர் 5′ என்ற பெயரில் ஒரிஜினல் (கவுண்டமணியின் பொய்க்கு செந்தில் சிரித்துக்கொள்வது போல் சிரித்துக்கொள்க) தொடர் ஒன்று வருகிறது. பின்னிவிட்டார்கள். கதை, திரைக்கதை, வசனம், நடிப்பு, இசை, ஸ்பெஷல் எஃபெக்ட்ஸ் எலலாம் பயங்கரம். குழந்தைகளை சாப்பிட வைக்க சில தாய்மார்கள் ‘சூப்பர் 5 போடுவேன்’ என்று சொல்லி மிரட்டிப் பணியவைப்பதாகக் கேள்வி.

நானும் சிறு வயதில் நான்கு மூலைகளிலும் நால்வேறு வண்ணங்கள் பூசப்பட்ட திரையைக் கொண்ட டயனோரா டி.வி.யில் தூர்தர்ஷன் நிகழ்ச்சிகள் பார்த்திருக்கிறேன். அப்போது எங்கே குழந்தைகளுக்கு தனி சானல். பேபி ஷாலினியும் ‘ஒரு விரல்’ கிருஷ்ணாராவும் நடித்த ‘அம்லு’ என்று ஒரு தொடரையும் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் ‘ஏக் தோ தீன் சார்’ என்று ஒரு இந்தித் தொடரையும் பார்த்திருக்கிறேன். அம்லு ETஐப் பார்த்து அடித்தது. ‘ஏக் தோ தீன் சார்’ ஹார்டி பாய்ஸ், பேமஸ் பைவ் வகையறாக்களைப் பார்த்து அடித்தது. பின்னதின் பழைய ஃபார்முலாவை எடுத்துக்கொண்டு அபத்தமான மாயாஜால அம்சங்களைச் சேர்த்து உருவாக்கப்பட்ட மரணக் கடியே ‘சூப்பர் 5′. பாவம் நடித்த குழந்தைகள்.

6.

‘லக்கி லூக்’ தொடர் குழந்தைகளிடையே எவ்வளவு வரவேற்பு பெற்றிருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. டோரா, பென்10 போன்ற சில கதாபாத்திரங்கள் பிரபலமாகிவிட்டதால் அவற்றின் படம் போட்ட கைக்குட்டை, ஸ்டிக்கர், புத்தகப் பை, மதிய உணவு டப்பா போன்றவை அமோகமாக விற்பனையாகின்றன. லக்கி லூக்கிற்கு அந்த அந்தஸ்து கிடைக்குமா? ஆனால் லக்கி லூக் எப்போது குழந்தைகளுக்கான கதையாக இருந்திருக்கிறது.